Als kind was ik een vrije vlinder. Ik hield van kleuren en van dingen die net even buiten het ‘normale’ boekje vielen. Mooie knal oranje schoenen met een zwarte hoge blokhak, een grote rode strik in mijn haar, niets was te gek. Ik vond het mooi en het maakte me niets uit wat een ander ervan vond. Toch komt er een moment in je leven dat het wel belangrijk begint te worden wat een ander van je vindt. In mijn geval was dit na een periode van gepest worden op school.  Weg was de onbevangenheid.

Daarna kwam de periode dat ik mij begon bezig te houden dat ik ‘later’ een mooie carrière wilde hebben en een financieel onafhankelijke vrouw wilde worden. Mijn moeder was alleenstaande moeder van 3 kinderen en heeft altijd tegen mij gezegd: ‘zorg dat je voor jezelf en voor je gezin kunt zorgen zonder dat je financieel afhankelijk bent van iemand anders’. Wat mij betreft een heel mooi advies van mijn moeder dat mij heel ver gebracht heeft. Dit heeft namelijk altijd in mijn achterhoofd gezeten en mij nooit losgelaten. Na de wilde jaren in mijn pubertijd begon ik hard aan mijn carrière te werken, had ik een mooie baan en ben daarnaast gaan studeren. Maar ik ervaarde vooral dat de hogere functies die daarop volgden nooit leuker werden en vooral veel energie kostte. Ondanks dat ik dit diep in mijn hart heel duidelijk voelde, bleef ik dit volhouden en mijn gevoel negeren. Ik wilde tenslotte een carrière en een onafhankelijke vrouw zijn, dus dit is hoe het moest zijn. De studie die ik ernaast ging doen maakte het niet veel beter. Heftige hartkloppingen tijdens het leren werden normaal en de pijn in mijn lichaam van de stress en uren achter elkaar zitten nam ik ook voor lief.